باز من محکومم، به کدامین گناه؟

باز هم روز و شبم، پُرِ حسرت شد و آه

به چه جرمی قلبم، زیر پایت لِه شد؟

وقتی که میرفتی، حالت از این بِِه شد؟!

چه گناهی کردم، جز به تو دل بستن؟

سهمِ تو سفر شد و سهم من بشکستن

سینه ام مالامال، پُرِ حسرت شد و آه

من چرا محکومم، به کدامین گناه؟!

«وقتی صداتو می­­شنوم، زنده می­شم جون می­گیرم

تو این روزای بی­کسی، باز سروسامون می­گیرم

وقتی صداتو می­شنوم، قرمزِ هر دو گونه­هام

سنگینی­های بار غم، می­اُفته از رو شونه­هام

وقتی صداتو می­شنوم، خنده رو لبهای منه

صدای گرم و مردونه­ات، مرهمِ زخمایِ تنه

وقتی صداتو می­شنوم، زنده بودن یه نعمته

واسه شنیدنِ صدات، یه لحظه هم غینمته

وقتی صداتو می­شنوم، دیگه چشام بارونی نیست

دخترکِ تو قصه­هام، انگار دیگه زندونی نیست

وقتی صداتو می­شنوم، زندگی معنا می­گیره

تو شعرو تو ترانه­هام، غصه و غمها می­میره»

بی کسی..! آخرین شعر منه که همین الان نوشتمش.

« اتاق کوچیک من خلوت و تنها شده باز

وقتی هیشکی نباشه چشام واسه کی کنه ناز

کی می تونه شونشو هدیه ی گریه هام کنه

کی می تونه باز منو "عشق خودم" صدام کنه

باز دوباره حس من بازیچه ی کسی شده

توی این روزا دلم دچار بی کسی شده

هیچکسی حرف دلو از تو چشام نمی خونه

هیشکی تو خونه ی قلب بی کسم نمی مونه

دل من تنهای تنهاست  توی این شهر غریب

میون آدم کوکی های بد و پر از فریب

دل من صداش دیگه از بی کسی در نمیاد

این دل شکسته رو هیچکسی هر گز نمی خواد! »

«به دور دستها که می نگرم جز هوای ابری چیزی نمی بینم. آفتاب با آسمان قلبم قهر کرده. سقف زندگانیم پر از ابرهای سیاه است. ابرهایی که هر لحظه خیال باریدن دارند و چتری نیست بالای سرم.

وای! من خیس شده ام!»

به او جانی دگر دادم

 نگاهی را که عاشق خواند

 ز جانم بال و پر دادم

 دل دیوانه اش افسوس

  ز قلبم بی خبر دل کند

 سکوتش آتشم می زد

 دلم را کرد به عشقش بند

 ولی افسوس که او رفتو

  نصیب من شده حسرت

 به او آرامشی دادم

ولی بی عشق از اینجا رفت

  از این قلب پر از احساس

بدان هرگز نخواهی رفت

 درون قلب من زین پس

پر از غصه ست، پر از حسرت»

                      امروز غروب دلم گرفت، سری زدم به شهرتون             

                       اما تو اونجا نبودی، انگار شلوغ بود سرتون

                          نمی­دونم بودی یا نه، اما چشات پیدا نبود          

                          شاید بودی اما نگات، پیش چشای ما نبود

                      از بس چشام دنبال چشم تو بودن، خسته شدن    

                       وقتی ندیدن چشاتو، رو همدیگه بسته شدن

                       غمِ غروب، مهمون ناخونده­ای بود تو قلب من              

                 اون دنبالِ یه جا می­گشت، یه جا که خوب باشه و اَمن

                             هیچ جایی بهتر از دلم پیدا نکرد                    

                              هیچ دلی رو غیر دلم صدا نکرد

                              کجا بودی؟! ای گل بی خار قدیم                   

                              گُم شدی باز تو کوچه­های بی­کَسیم

                           نامهربونی با دلم، قرار نبود که تو نری؟             

                       راستی هنوز فکر می­کنی، میونِ آدما سَری؟!

                        کاش بودی و می­دیدمت تو کوچه­های خاطره               

                     از بَس بدی، خاطِرَتَم¹ می­خواد که از یادم بره

                    نمی­دونم تو از بدی، می­خوای کجا رو بگیری               

                    فکر می­کنی دنیا ازت می­پرسه که کجا می­ری؟!

               نه جونِ من این روزِگار، اونجور که فکر می­کنی نیست    

                   یهو می­بینی یه روزی، دنیا بهت می­گه به­ایست²

                    کجا می­ری با عجله؟ وایسا کنار کارِت دارم

                  روزات به آخر رسیده، جلوی پات سد می­ذارم

                  وایسا کنار ببینمت، چه کردی با این روزِگار؟

                   فکر نکنی تو تا ابد، می­مونی اینجا موندِگار

                     امروز دیگه آخرشه، باید بری پیش خدا

                     از دنیا و از آدماش، حالا باید بشی جدا

                     خوب نگاه کن، ببین چه کردی نازنین؟

                  شکستی دلهای همه، تو اینجا روی این زمین

                    به خدای این آدما، حالا باید جواب بدی

                  کارای کُلِ عمرِتو، باید حساب کتاب بدی

                   رفتی و پیدا نشدی، زندگیمو به باد دادی

               به قلبِ مهربونِ من، سنگدلی رو تو یاد دادی!

                   حالا منم یه سنگدلم، نمی­تونم ببخشمت

                    آخه هنوزم یادمه، بدیِ روزِ آخرِت

                 یادت میاد چقدر ازت خواستم که تنهام نذاری؟!

                  توی چشای عاشقم، حسرت و غم جا نذاری؟!

                     یادت میاد گفتم نرو، بدونِ تو من می­میرم؟!

                      رفتی و تنها عکساتو، لایِ کتابام می­بینم

                   تو عشقِ پاکِ چشمامو، ارزون فروختی گلِ من

                 از پیشِ چشمام رفتی و ، ساده شکستی دلِ من

                   منم اگه ببخشمت، خدا نمی­بخشه عزیز

                  اینهمه پیش چشم من، اشکای تمساتو³ نریز

                   قلبِ منم سنگی شده، مثل دلِ سنگِ خودت

                 حلقه­ی دار تو گردنت، راستی چقدر میاد بهت!!!

1-  خاطره­ات هم   2- بِایست  3- تمساحتو

بازم از تو می­نویسم، تو که نازی و عزیزی

تویی که همیشه از من مثه سایه می­گریزی

بازم از جادوی چشمات، دلِ من شده پریشون

از همه مردمِ دنیا، غیرِ تو شده گریزون

ایندفه نازِ چشاتو، می­کشم تا تهِ دنیا

واسه­ی دیدنت چشمات، دلو می­زنم به دریا

ایندفه می­خوام بدونی، پایِ عشقِ تو می­مونم

تا ابد ترانه­هامو، واسه چشمِ تو می­خونم

می­شینم با یه گلِ سرخ، سرِ کوچه چِشم به راهِت

گلَم حتّی اگه پژمُرد، من می­مونم سرِ راهِت

تا شاید یه روز بیایو، گلِ عشقمو بچینی

گلِ سرخ همش بهونه­ست، تو اینو باید بدونی

گلِ اصلی گلِ عشقه، که نشسته توی سینَم

فقطم این گلِ عشقو، من برایِ تو می­چینم!»

«یه بهارِ دیگه تو تابستون از راه رسیده

چشای به این قشنگی هیشکی هرگز ندیده

پا گذاشتی توی دنیای کوچیکِ آدما

دلا رو بُردی با اون چشمای خشگلِ بلا

گرچه بی­وفا شدی با اون چشای روشنت

جای اشک عاشقا جا مونده روی پیرهنت

اما باز عزیزی تو دلِ کوچیکو عاشقم

تو بدون تو عشق تو من تا همیشه صادقم

واسه­ی تولدت شمعا رو روشن می­کنم

اون که تا همیشه عاشق توئه بازم منم

هدیه می­دم به تو یه شاخه گلِ سرخِ قشنگ

تا شاید یه کم دلت واسه دلِ من بشه تنگ!»

اما چون ممکنه فردا به اینترنت دسترسی نداشته باشم امروز واسش می نویسم. هر چند که خیلی بی وفاست!

می­خوام خیال کنم هنوز، مثل قدیم دوسم داری

از پیش من نمی­ری و پا رو دلم نمی­ذاری

می­خوام خیال کنم منو به صد تا دنیا نمی­دی

دستامو محکم می­گیری، از پیش چشمام نمی­ری

می­خوام خیال کنم که تو، با دلِ من مهربونی

پای تموم حرفا و قول و قرارات می­مونی

می­خوام خیال کنم شبا، به یاد چشمام می­خوابی

واسه به من رسیدنت، یه عمریه که بیتابی

می­خوام خیال کنم که تو، عاشق چشمای منی

عاشق چشمای منو، دیوونه­ی نگاهامی

می­خوام خیال کنم که تو، واسه خودِ خودِ منی

ملودی عشقمونو، با سیم گیتار می­زنی

می­خوام خیال کنم یه روز، میای کنارم می­مونی

حرفای عاشقونمو، از توی چشمام می­خونی

بذار خیال کنم که این، ترانه­هام راستکیه

دفتر خاطرات من، یه عمریه خط خطیه!

arezooyam inast  naravad ashk ze cheshmat hargez 

 magar az shoghe ziad

va neshinad labkhand be sarapaye vojoodat hame vaght

doost daram ke be pahnaye shabo rooz to ashegh bashi

asheghe anke tora mikhahad

va be labkhande to az khish raha migardad

va tora doost bedarad be haman andaze ke delat mikhahad

چون ازم خواست و این شعر رو دوست داشت نوشتم.

بازم که تنها شدم خداجون!

شاید برای اینه که من خیلی بدم.

اما تنهایی از من بدتره. اینو خوب می دونم.

«باز تولدم یادت رفت، تو چه بی­خیال و پرتی

شایدم واست مهم نیست، با یه یار دیگه رفتی

                جشن کوچیکِ تولد، همه رو کشوند تو خونه

                دلِ تنگ و بیقرارم، هی گرفت از تو نشونه

همه بودن غیرِ چشمات، چِقَدَر دلم گرفته

انگاری آتیش عشقم، دیگه از یاد تو رفته

    چشم من خیره به در بود، تا که چشماتو ببینم

وقتی فهمیدم یادت رفت، من دلم می­خواست بمیرم

همه گفتن شمعِ کیکُ، زودی خاموش کن با یه فوت

شمعا خاموش شدنُ ، انگاری که دلِ منم سوخت

هدیه­ها زیاد و زیبا، روی میز کنار من بود

کاش فقط یکی از اونا، هدیه­ای از یار من بود

روی هر هدیه زیبا، اسم دوست و آشِنا بود

من دلم می­خواست که اسمت، قاطیِ اسم اونا بود

اما این فقط یه رویاست، یه خیاله و سرابه

مرهم دل شکسته­ام، یه پیاله­ی شرابه

همه رفتن از کنارم، من می­مونم و دلِ تنگ

دلتو انگاری ساخته، خدا یه از تیکه­ی سنگ!»

امروز تولد منه

منتظر دیدنشم

اما هنوز نیومده!!!!!!!

سلام دوستای خوبم. این روزا یه کم کج خلق و عصبی شدم. کامپیوترم هم خراب شده و بیشتر کلافه ام کرده. هر چه بیشتر به روز تولدم نزدیک میشم افسرده تر میشم.

تا چهارشنبه یه چند روزی بیشتر نمونده. امیدوارم زودتر تولدم تموم شه بلکه حال و احوالم روبه راه بشه.  نمی دونم شاید....

از همتون ممنونم که به من سر می زنید. دوستتون دارم. مثل همیشه براتون بهترینها رو آرزو میکنم.

شاد باشید و گل لبخند رو لبهاتون همیشه شکوفا باشه. فعلاْ

« می­دونم یادت نمی­مونه روز تولدم

از وقتی بی­وفا شدی، منم دیگه قانع شدم

قانع شدم یادت بره هر چی که مربوط به منه

می­خواد تولدم باشه، یا که روز مرگ منه!»

«می­آیی، اما نمی­مانی. می­روی، اما باز می­گردی. هر چه خاطراتم را مرور می­کنم چیزی جز این نمی­یابم.

...

عاشقانه آمدنت را باور کنم یا سرد و بی­تفاوت رفتن را؟!!

چه کششی در این آمدنهاست و چه علتی در این رفتن­هاست؟!!

...

هر بار که می­روی، تَرکی بر تَرکهای قلبم می­افزایی و هر گاه که باز می­گردی چهره­ی افسرده­ام را به لبخندی گرم مهمان می­کنی. اما افسوس که پایان هر لبخند گرم بر چهره­ام، تَرکی است بر قلب کوچکم.

و من مات شده­ام در بازی شطرنج روزگار!»

« بازم دلم گرفته و غصه تو دل فراوونه

تو نیستی و نمی­بینی این دل من چه داغونه

دلم هواتو کرده و همش بهونه می­گیره

بهونه­های تکراری از این زمونه می­گیره

دلتنگ چشمای توام تو این شبای بی­کسی

روز و شبای من شده پر از غم و دلواپسی

اگه سراغ چشماتو چند روزیه نمی­گیرم

فقط بخاطر توئه، من که واسه تو می­میرم

آخه دیدم مدتیه جواب سربالا می­دی

خواستم بهونه نیاری، راحت و بیصدا بری

گفتم شاید باز دلتو دادی به دست دیگری

می­خوای ازم جدا بشی، تا ناز اونو بخری

خواستم که زحمتت نشه پیِ بهونه نباشی

این دفعه من می­خوام برم، تا تو ازم خسته نشی

بازم روز تولدم منتظر دیدنتم

من که می­دونم نمیای، چی کار کنم، دیوونتم

انتظار دیدن تو، برای من غنیمته

داشتن عشقت تو سینه، برای من یه نعمته

دیگه سراغت نمیام تا وقتی که خودت بخوای

سراغتو نمی­گیرم، تو خوابمم اگه نیای

فقط اجازه­ای می­خوام، نه از کسی، فقط خودت

بذار که تبریکی بگم، واسه روز تولدت!!!»